Ιστορική αναδρομή της θεραπευτικής χρήσης κάνναβης από το 8.500 π.Χ

Η κάνναβη έχει χρησιμοποιηθεί για θεραπευτικούς και ψυχαγωγικούς σκοπούς για αιώνες. Οι πρώτες αναφορές σχετικά με τις θεραπευτικές ιδιότητες της κάνναβης χρονολογούνται από το 8500 π.Χ., σε κινεζικά κείμενα. Στην Κίνα καλλιεργήθηκε κυρίως ως πρώτη ύλη, λόγω της ανθεκτικότητας των ινών της, για τη δημιουργία υφασμάτων και σχοινιών. Με τη διάδοση της δυτικότερα στην Ινδία, χρησιμοποιήθηκε περίπου 4000 χρόνια σε τελετουργίες. Οι φαρμακευτικές ιδιότητες του φυτού περιγράφονται για πρώτη φορά σε περσικό κείμενο το 600 π.Χ. Ενδεικτικά αναφέρονται επίσης οι περιγραφές του Ηρόδοτου για τη χρήση της κάνναβης από τους Σκύθες, οι αντίστοιχες περιγραφές του Πλούταρχου, η περιγραφή των ευφορικών της ιδιοτήτων από τον Γαληνό και η αναφορά του Διοσκουρίδη σε κάποιες θεραπευτικές ιδιότητες του φυτού και σε ενδείξεις, όπως η τόνωση της σεξουαλικής δραστηριότητας και οι πόνοι στα αυτιά.

Εκτός από τη χρήση για ευφραντικούς σκοπούς, το φυτό της κάνναβης έχει χρησιμοποιηθεί εδώ και χιλιάδες χρόνια και στην ιατρική πράξη από Ινδούς και Κινέζους, για την αντιμετώπιση διαφόρων νόσων, όπως η ελονοσία, η επιληψία, η δυσκοιλιότητα και τα νοσήματα του συνδετικού ιστού. Επίσης, είχε χρησιμοποιηθεί αναμεμειγμένη με οινόπνευμα ως αναλγητικό σε χειρουργικές επεμβάσεις. Παρόλα αυτά, στο δυτικό πολιτισμό οι θεραπευτικές δράσεις της κάνναβης δεν έτυχαν ανάλογης προσοχής μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα. Εκείνη την περίοδο το ενδιαφέρον των ιατρών τραβούν οι αναλγητικές, αντιασθματικές, αντιεμετικές, μυοχαλαρωτικές, αντισπασμωδικές και αντιεπιληπτικές δράσεις της.

Ο Βρετανός παθολόγος William O’ Shaughnessy θεωρείται ο «πατέρας» της διάδοσης της κάνναβης, ως θεραπευτικής ουσίας, στο Δυτικό Κόσμο καθώς πρώτος περιέγραψε τις χρήσεις της στην Ινδία για τη θεραπευτική αντιμετώπιση συμπτωμάτων όπως η διάρροια, η δυσκοιλιότητα, οι σπασμοί, η ναυτία, ο έμετος, ο ρευματικός πόνος και επίσης νοσημάτων όπως το άσθμα, η επιληψία και ο τέτανος (O’ Shaughnessy, 1842). Η κάνναβη καταχωρήθηκε για πρώτη φορά επίσημα στη Βρετανική Φαρμακοποιία το 1845, σε μορφές βάμματος και εκχυλίσματος. Στην Ελλάδα ο Αφεντούλης το 1875 στο σύγγραμμα του της Φαρμακολογίας αναφέρει το «οινοπνευματώδες εκχύλισμα καννάβεως «και το βάμμα καννάβεως της ινδικής» με την ένδειξη, καταπραϋντικό και υπνωτικό φάρμακο.

Στις αρχές του 1920 η κάνναβη εθεωρήθη επικίνδυνη ουσία και συσχετίστηκε με τη δραστηριότητα του υποκόσμου και την εγκληματικότητα. Αυτό οδήγησε στην ψήφιση νόμων που καθιστούσαν τη χρήση της παράνομη.

Το 1928 υπήρχαν δέκα «κανναβουργεία» στην Ελλάδα, ενώ η χώρα μας εξήγαγε εκατοντάδες τόνους κλωστικής κάνναβη ετησίως. Καθημερινά χιλιάδες εργάτες επεξεργάζoνταν τις ίνες του φυτού, παράγοντας μια πρώτης τάξεως ύλη για τη δημιουργία σκοινιών, αλλά και ειδών καθημερινής χρήσης όπως ρούχων και τσουβαλιών. Στα χρόνια που θα ακολούθησαν όλα άλλαξαν – η Ελλάδα θα υπακούσει τις διεθνείς προσταγές, αμερικανικές και βρετανικές κατά κύριο λόγο και με νομοθετικό διάταγμα, θα απαγορεύσει το εμπόριο της κάνναβης. Το αποτέλεσμα ήταν τα ακμάζοντα, έως τότε, ελληνικά κανναβουργεία να οδηγηθούν σταδιακά στην παρακμή και εν τέλει στην πτώχευση. Μια προσοδοφόρα και σταθερή καλλιέργεια είχε μόλις σταματήσει.

Από το 1996 σε διάφορες πολιτείες της Αμερικής οι πολίτες με την ψήφο τους ενέκριναν πρωτοβουλίες προκειμένου να επιτραπεί η ιατρική χρήση της μαριχουάνας, όπως για παράδειγμα, στην πολιτεία της Καλιφόρνιας, όπου επιτρέπεται η καλλιέργεια και η χρήση της για ιατρικούς λόγους, εφόσον υπάρχει γραπτή γνωμάτευση του ιατρού του πάσχοντα. Παρόμοιο καθεστώς ισχύει σε πάρα πολλά κράτη παγκοσμίως.

Το 2013 νομιμοποιήθηκε ξανά η κλωστική κάνναβη στην Ελλάδα και το 2016 ρυθμίστηκε η καλλιέργεια και η μεταποίηση της.

Buy now